Tags

, ,

Verse visVanmorgen bij de visboer. Ik staar een beetje dromerig naar buiten, terwijl ik wacht op mijn portie kibbeling, en schrik op van een plots opkomend rumoer bij de winkelbalie, waar een vrouw die net een uitgebreide bestelling heeft gedaan in paniek raakt. Ze wijst met haar vinger naar iets wat voor haar ligt en schudt heftig ‘nee’. Het komt er niet helemaal uit wat ze niet wil, ze struikelt over haar woorden. Er ligt iets voor haar klaar blijkbaar en ze wil het niet meer. Ik raak volledig geboeid door de steeds luidruchtiger stotterende, langzaam rood aanlopende dame en de verbaasde blikken op haar van de andere klanten en het winkelpersoneel.

Ze had een vis besteld, die nog schoongemaakt moet worden en nu ligt die vis voor haar neus te wachten tot zich dat gaat voltrekken. Maar dat kan ze niet aan: een vis meenemen die ze gezien heeft “…met de kop er nog op!” Ze wordt rood van gêne. Niet gewend om zoveel aandacht te trekken in een druk bezochte winkel en zich er ten volle van bewust hoe hypocriet het eigenlijk is. Dat spreekt ze ook uit, maar zelfs het aanbod van de winkelbediende om de vis dan achter in de winkel schoon te maken, buiten haar zicht, biedt geen oplossing meer. Ze heeft de vis nu al gezien en wordt misselijk zelfs bij het idee hem te moeten eten.

“De volgende keer bel ik de bestelling wel door….” zegt ze, terwijl ze haar andere niet meer op vis lijkende bestellingen in haar tas doet “….dan kunnen jullie hem alvast schoonmaken voor ik hem op kom halen.”

“Ik wist dat dit zou gebeuren…” mompelt ze, terwijl ze zich schuchter en met een excuserende blik tussen de wachtende klanten door een weg baant naar de uitgang.

Advertenties